Bu çalışma, sahne tasarımından sahneografiye paradigmatik bir değişimi derinlemesine inceler. Antik Yunan tiyatrosunda basit bir yapının (skene) zamanla hikaye anlatımının aktif bir parçasına dönüşmesiyle başlayan bu süreç, Rönesans döneminde perspektif yanılsamalarıyla sahne tasarımının iki boyutlu bir dekorasyona indirgenmesiyle farklı bir evreye girer. 19. ve 20. yüzyıllarda Adolphe Appia ve Edward Gordon Craig gibi öncüler, sahneyi statik bir arka plan olmaktan çıkartarak, ışık, hareket ve mimari unsurların entegre edildiği üç boyutlu, dinamik bir sahne anlayışını geliştirirler. Vsevolod Meyerhold, Oskar Schlemmer, Antonin Artaud, Bertolt Brecht gibi 20. yüzyılın önde gelen tiyatro figürleri ise sahne tasarımını sosyolojik, teknolojik, psikolojik ve politik bir sahaya dönüştürerek, izleyici ile performans arasındaki mesafeyi ve geleneksel anlatı biçimlerini sorgularlar. Günümüzde sahneografya, Rachel Hann ve henüz sahne teorisinde başat isim olan Henri Lefebvre ile Edward W. Soja'nın sosyal mekân teorileri ışığında yeniden tanımlanmakta, performansın içinde fiziksel, zihinsel ve hayali mekanların sentezini ifade eden "üçüncü mekân" olarak ele alınmaktadır. Sahne artık sadece fiziksel bir alan değil, izleyicinin katılımıyla sürekli üretilen, çok duyulu, sosyal ve kültürel bir gerçekliktir. Bu dönüşüm, tiyatronun sınırlarını aşıp, müze sergileri, kent mekânları, moda gösterileri gibi disiplinler arası sahne pratiği alanlarını da içine almaktadır. Eserde, sahne tasarımından sahneografiye giden yolun tarihsel, kavramsal ve pratik açılardan kapsamlı bir değerlendirmesi sunulmaktadır.