“Mekândan İkonografiye Arkeolojik Araştırmalar” adlı eser, arkeoloji ve sanat tarihi disiplinlerinin birleştiği noktada, geçmişin mimari kalıntıları ile soyut sanat kavramlarını birleştirerek mekân ve ikonografinin önemini ortaya koymaktadır. Kitapta Urartu Krallığı’nın geç dönem mimarisinden Kef Kalesi'nin rolü detaylıca incelenmiş, bu kalenin hem askeri hem de idari bir merkez olarak işlev gördüğü arkeolojik ve jeofiziksel araştırmalarla kanıtlanmıştır. Ayrıca, Doğu ile Batı kültürlerinin etkileşimi Ain Dara ve Prinias A tapınakları üzerinden karşılaştırılarak, mimarideki sembolik unsurlar, teknik gelişmeler ve sosyal ritüeller analiz edilmiştir. İstiridye motifiyle bezenmiş Osmanlı dönemi mezar taşlarının estetik ve sembolik anlamları araştırılmış, doğurganlık ve yeniden doğuş kavramlarıyla ilişkilendirilmiştir. Resim sanatında çerçevenin rolü felsefi ve sanat tarihi bağlamında ele alınarak, görsel anlatımda sınırlar, anlam düzeni ve algı yönetimi açısından önemi vurgulanmıştır. Ön Asya'da Demir Çağı yeraltı oda mezar geleneği ise geniş bir coğrafyada mimari, kültürel ve ritüel açıdan tasnif edilmiş ve Urartu, Assur ve diğer uygarlıkların mezar yapıları karşılaştırılmıştır. Son olarak, Doğu Anadolu Bölgesi’ndeki Urartu dönemine ait höyüklerde gerçekleştirilen arkeolojik çalışmalar, yerleşimlerin mimari yapıları, su temini sistemleri, seramik ve diğer buluntular üzerinden değerlendirilmiştir. Bu kapsamda höyüklerin stratejik konumları, savunma özellikleri, ekonomik ve sosyal işlevleri incelenmiştir. Eser, tarih öncesinden başlayarak Klasik Çağ’a kadar uzanan arkeolojik buluntularla bölgenin kültürel tarihine ışık tutmaktadır.